ไม่นานนัก ความจริงก็ทะยอยโผล่มาทีละเล็กละน้อย หลังจากได้ตั้งคำถามถึงการตัดต้นไม้รอบสนามบอล อันเป็นต้นไม้อยู่คู่ประสานมิตร มานับแต่เกิดสถานศึกษาแห่งนี้ เพื่อสนองคนขับรถส่วนบุคคล คงสร้างความไม่พอใจแก่ประชาคมประสานมิตรพอสมควร แต่นี้คือหน่วยงานราชการมีอาวุโสครอบงำเสรีภาพแห่งความคิด ใครจะทำอะไรได้เล่า

อย่างไรก็ดี ทางผู้บริหารก็ต้องสะดุ้งสะเทือน ชี้แจงแบบ “อีแอบ” แทนที่จะติดประกาศให้หราข้างสนามบอล เพื่อให้ทุกคนรู้ เป็นพันธะผูกพัน กลับไปใช้หน้ากระดาษในจดหมายข่าวประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัย ซุกไว้หน้าใน ด้วยเนื้อที่น้อยนิด แถมยังไม่มีลักษณะชี้แจงอย่างเป็นทางการ ไม่มีการอ้างแหล่งข่าวว่าใครเป็นคนให้ข่าว แต่ทำในลักษณะ “ข่าวปล่อย” ว่า “ต้นไม้ทั้งหมดที่ถูกขุดจะนำไปปลูกไว้ที่ มศว องครักษ์ หลังจากนั้นเมื่อที่จอดรถใต้ดินเรียบร้อย ก็จะนำมาปลูกไว้ที่เดิม” (ยืนยันด้วยหลักฐานภาพถ่าย)

แต่แล้วกลับปรากฎแผ่นป้ายปะข้างรั้วเขียว กั้นพื้นที่ไซต์งานก่อสร้างดั่งภาพที่แสดงไว้แต่แรก (กรุณาคลิ๊กที่ภาพ เพื่อให้ขยายเต็มรูป แล้วอ่านด้วยตัวเองเถิด) อยู่ข้างใต้ป้ายใหญ่อันเดิม เขียนว่า “หลังจากก่อสร้างแล้วเสร็จ จะมีการปลูกต้นไม้ใหม่ ตามแบบภูมิสถาปัตยกรรม”

สรุปว่า ต้นไม้เก่าแก่พวกนี้ไปแล้วไปลับ ไม่กลับมาฝังรากที่เดิมแล้ว นั่นคือถูกโค่นทิ้งนั่นเอง… ไม่มีใครสนใจตามไปดูหรอก ว่าจะเอาไปปลูกจริง ปลูกแล้วตายหรือเป็น… สุดท้ายแล้ว ก็ไปเอาต้นไม้ที่เขาขุดล้อมขายที่จตุจักรมาปักแทน ต้นละไม่กี่พันหรอกพี่น้อง เอามาปลูกประดับสนามฟุตบอลซึ่งกำลังเกิดข้อสงสัยว่า จะเป็นสนามหญ้าเทียมอันเขียวขจี เพื่อให้ตรงตามคอนเซ็ปต์มหาวิทยาลัยสีเขียว

ที่น่าประหลาด ทำไมไม่ชี้แจงตั้งแต่แรกให้เรียบร้อยสมบูรณ์ แต่กลับกลอกกลิ้งไปมา หรือว่าทำไปคิดไป เฮ้อ… นี่ระดับมหาวิทยาลัยเชียวนะ

‘มศว’ตั้งเป้าเป็น’Green university’โดยจะส่งเนรมิตพื้นที่สีเขียวเชิงอนุรักษ์ในมหาวิทยาลัย และการเป็นแหล่งปลอดสารพิษจากการบริโภค

นายวิรุณ ตั้งเจริญ อธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) เปิดเผยเมื่อวันที่ 6 ตุลาคมว่า ขณะนี้ทีมผู้บริหารของ มศว ได้ประชุมและต้องการสร้างให้ มศว เป็น Green University หรือมหาวิทยาลัยสีเขียว ซึ่งจะแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ สีเขียวของธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ความสวยงาม ระบบระเบียบและบรรยากาศที่น่าอยู่ภายในมหาวิทยาลัย และต้องการเห็น มศว ปลอดแอลกอฮอล์ บุหรี่ ผงชูรส สารกันบูดในอาหาร ยาชูกำลัง น้ำอัดลม หรือผักที่ใช้ยาฆ่าแมลง ซึ่งล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์ต่อร่างกายแทบทั้งสิ้น

การดำเนินการนั้นจะใช้วิธีการรณรงค์ให้ทุกคนในมหาวิทยาลัยร่วมกันทำ อีกทั้งต้องใช้ระบบพัฒนาศักยภาพนิสิต ในกระบวนการเรียนการสอน อาจารย์ที่ปรึกษา ในส่วนของร้านค้าหรือร้านขายอาหารในมหาวิทยาลัยนั้น ในเบื้องต้นต้องใช้วิธีเชิญชวน และต้องเขียนเป็นสัญญาอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อให้ร้านค้าทุกร้านในมหาวิทยาลัยได้รู้ในนโยบาย Green University

ทั้งนี้ หวังไว้ว่า นิสิตที่มาอยู่ในบรรยากาศ Green University ที่กำลังจะดำเนินการในขณะนี้ เมื่อสำเร็จการศึกษาออกไปจะมีสำนึกในแนวคิด Green University อีกทั้งถือเป็นการช่วยรณรงค์โลกร้อน โลกสีเขียว และสำนึกต่อสภาพแวดล้อมจะตามมา แนวทาง Green University ต้องอาศัยความร่วมมือกันของทุก ๆ ฝ่ายในมหาวิทยาลัย และต้องใช้เวลาในการปรับเปลี่ยน เชื่อว่าผู้นำนิสิต องค์การนิสิต ไม่ว่าจะเป็นสภานิสิต สโมสรนิสิต ชมรมต่าง ๆ สามารถช่วยผลักดันให้ มศว เป็น Green University ได้อย่างมาก

คัดลอก: มศว.ตั้งเป้าเป็น ‘มหาวิทยาลัยสีเขียว’ จากมติชนออนไลน์

เจออีกสำนวน มีรายละเอียดแตกต่างที่น่าสนใจยิิ่ง:

ศ.ดร.วิรุณ ตั้งเจริญ อธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) เปิดเผยว่า ขณะนี้ทีมผู้บริหารทุกคนของมศวประชุมและต้องการสร้างให้ มศว เป็น Green University หรือมหาวิทยาลัยสีเขียว ซึ่งจะแบ่งเป็น 2 ส่วนคือ สีเขียวของธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ความสวยงาม ระบบระเบียบและบรรยากาศที่น่าอยู่ภายในมหาวิทยาลัย และอีกประเด็นหนึ่งที่ได้ตั้งเป็นโจทย์เอาไว้ก็คือ อยากเห็น มศว ปลอดแอลกฮอล์ บุหรี่ ผงชูรส สารกันบูดในอาหาร ยาชูกำลัง น้ำอัดลม หรือผักที่ใช้ยาฆ่าแมลง ซึ่งล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์ต่อร่างกายแทบทั้งสิ้น

ศ.ดร.วิรุณ กล่าวว่า ในการดำเนินการนั้นคงต้องใช้วิธีการรณรงค์ให้ทุกคนในมหาวิทยาลัยร่วมกันทำในเรื่องเหล่านี้ อีกทั้งต้องใช้ระบบพัฒนาศักยภาพนิสิต ในกระบวนการเรียนการสอน อาจารย์ที่ปรึกษา ในส่วนของร้านค้า หรือร้านขายอาหารในมหาวิทยาลัยนั้นในเบื้องต้นต้องใช้วิธีเชิญชวน และต้องเขียนเป็นสัญญาอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อให้ร้านค้าทุกร้านในมหาวิทยาลัยได้รู้ในนโยบาย Green University

“เราอยากเห็นประชาคม มศว ทุกคน มีวิถีการดื่มน้ำเปล่าที่สะอาด หรือน้ำผลไม้ น้ำสมุนไพร แทนการดื่มน้ำอัดลม ซึ่งเชื่อว่าคงต้องใช้เวลาและต้องค่อยๆ ทำ ทั้งนี้ต้องเรียกร้านค้าทุกร้านมาพูดคุยเพื่อฟังนโยบาย Green University ด้วย เราหวังไว้ว่า นิสิตที่มาอยู่ในบรรยากาศ Green University ที่กำลังจะดำเนินการในขณะนี้ เมื่อสำเร็จการศึกษาออกไปเขาจะมีสำนึกในสิ่งเหล่านี้ การทำแนวคิด Green University ซึ่งถือเป็นการช่วยรณรงค์โลกร้อน โลกสีเขียวและมีสำนึกต่อสภาพแวดล้อมจะตามมา ซึ่งจะสำเร็จได้ก็ต้องอาศัยความร่วมมือกันของทุกๆ ฝ่ายในมหาวิทยาลัย ทั้งคณาจารย์และนักศึกษา และต้องใช้เวลาในการปรับเปลี่ยน” ศ.ดร.วิรุณ กล่าว

ที่มา – ข่าวสด

คัดลอก: “มศว”ตั้งเป้าเป็น”มหาวิทยาลัยสีเขียว” จากข่าวใน U

คุณสมบัติของผู้เข้ารับการอบรม
-มีความรู้เกี่ยวกับการวิจัยพื้นฐานทั่วไป
-มีความสนใจในการวิจัยเชิงคุณภาพ
-มีความตั้งใจจริงและมีสุขภาพดี
-มีความรู้เกี่ยวกับการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์พื้นฐาน เช่น ระบบปฏิบัติการวินโดว์ โปรแกรม MS Words เป็นต้น

ระยะเวลาการอบรม
วันที่ 11-20 ธันวาคม 2550 รวม 10 วัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ

สถานที่อบรมและปฏิบัติการภาคสนาม
ห้องเรียนรวมและห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สุขุมวิท 23 กรุงเทพมหานคร และปฏิบัติการภาคสนาม ณ บ้านบุ่งเข้ ต.หนองแสง อ.ปากพลี จ.นครนายก

ค่าลงทะเบียนและค่าใช้จ่ายในการอบรม
-ค่าลงทะเบียนท่านละ 8,700.- บาท (รวมค่าเครื่องดื่ม อาหารว่าง และค่าเอกสาร)
-ค่าใช้จ่ายภาคสนามระหว่างวันที่ 17-20 ธันวาคม 2550 ท่านละ 2,200.- บาท (รวมค่าเดินทาง ค่าที่พักและค่าอาหารวันละ 3 มื้อ ในช่วงภาคสนาม 4 วัน)
-รวมทั้งหมด 2 รายการเป็นเงิน 10,900 บาท
-ผู้เข้าอบรมมีสิทธิ์เบิกค่าลงทะเบียน ค่าเบี้ยเลี้ยง ค่าที่พัก และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ จากต้นสังกัดได้ตามระเบียบกระทรวงการคลัง
-สำหรับข้าราชการสามารถเข้ารับการอบรมได้โดยไม่ถือเป็นวันลา เมื่อได้รับอนุมัติจากผู้บังคับบัญชา

วิธีรับสมัคร
θ สมัครด้วยตนเอง ณ สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์
θ สมัครทางไปรษณีย์
θ ส่งธนาณัติ สั่งจ่าย “คุณสุพรรณา หนูรักษ์” ศรีนครินทรวิโรฒ 10117
ที่อยู่ : สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สุขุมวิท 23 แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กทม.10110
หรือ
θ โอนเงินเข้าบัญชีธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน) สาขาย่อยมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ชื่อบัญชี “สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์” เลขที่บัญชี 167-2-03553-0 บัญชีเงินฝากออมทรัพย์ พร้อมกับส่งสำเนาใบโอนเงินได้ที่ คุณสุพรรณนา หนูรักษ์ โทรสาร 02-262-0809

ระยะเวลาการรับสมัคร
สามารถสมัครได้ตั้งแต่บัดนี้จนถึงวันศุกร์ที่ 30 พฤศจิกายน 2550 ติดต่อสอบถามและสมัครได้ที่
คุณสุพรรณา หนูรักษ์
สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ โทรศัพท์/โทรสาร 02-6641000, 02-6495000 ต่อ 7611, 7612, 02-6495182, 02-2620809 e-mail : sadhon@swu.ac.th

หมายเหตุ
-ผู้เข้ารับการอบรม 2 ท่าน ต่อคอมพิวเตอร์ 1 เครื่อง
-อาจมีการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดบางรายการโดยไม่จำเป็นต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า
-หากผู้สมัครน้อยกว่า 15 คน สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ขอสงวนสิทธิ์ที่จะเลื่อนไปจัดการอบรมในครั้งต่อไปตามที่เห็นสมควร

หัวข้อในการอบรม
-มโนทัศน์การวิจัย
-ปรัชญาและหลักการพื้นฐานของการวิจัยเชิงคุณภาพ
-การออกแบบการวิจัยและการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่าง
-การเขียนข้อเสนอการวิจัย
-วิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ
-การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยมือ
-การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์
-ความน่าเชื่อถือของข้อมูลเชิงคุณภาพ
-การเขียนรายงานการวิจัย
-การฝึกปฏิบัติ
-ฝึกเขียนข้อเสนอการวิจัย
-ฝึกปฏิบัติและเก็บข้อมูลภาคสนาม ณ บ้านบุ่งเข้ ต.หนองแสง อ.ปากพลี จังหวัดนครนายก
-ฝึกวิเคราะห์ข้อมูล
-ฝึกเขียนรายงานการวิจัยและการนำเสนอผลการวิจัย

คัดลอกจาก: ประกาศอย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัย

อำนวยการสอนโดย ผศ.ดร.ทิพา เทพอัครพงศ์
หลักสูตรที่เปิดสอน ราคา ระยะเวลา
* English Communication2,800 บ. 40 คาบ
* Grammar 1,800 บ. 20 คาบ
* Reading 1,800 บ. 20 คาบ
* Conversation 2,800 บ. 40 คาบ
* TOEIC 5,500 บ. 120 คาบ
* Writing 4,000 บ. 40 คาบ
* TOEFL 5,500 บ. 120 คาบ
* Business English 4,000 บ. 40 คาบ
* Basic Translation 4,000 บ. 40 คาบ
* Movie Script Translation 4,000 บ. 40 คาบ
(คาบละ 50 นาที)
สมัครด่วน รับจำนวนจำกัด ห้องละประมาณ 20 คน เข้าเรียนไม่ต่ำกว่า 80 % จะได้รับประกาศนียบัตร

วิธีการสมัคร
* สมัครด้วยตนเองในเวลาราชการ และสัปดาห์สุดท้ายก่อนเปิดเรียน ตั้งแต่ 9.00-18.00 น. ณ ห้อง 211, 212 และ 228 ห้อง214/1 วันเสาร์ และวันอาทิตย์ที่มิใช่วันหยุด ราชการ ตั้งแต่ 9.00 -14.00 น. ณ ห้อง 212 และ 228 ตึกคณะมนุษยศาสตร์
* สมัครทางไปรษณีย์ หรือ Fax โดยกรอกแบบฟอร์มใบสมัครพร้อมค่าลงทะเบียนเรียน มายังเบอร์ 0-2258-4118 ถึงคุณอาคม ธูปสุวรรณ หรือ 02-260-1661 ต่อ 6218 คุณอุบลรัตน์ คมจิตร

รายละเอียด: ประกาศทางการของมหาวิทยาลัย

ศ.ดร.วิรุณ ตั้งเจริญ อธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) กล่าวถึงการสร้างสรรค์งานศิลปะโดยเฉพาะผลงานด้านทัศนศิลป์ว่า การสร้างงานที่บอกความหมายด้วยภาพสามารถตีความได้กว้างและหลากหลาย ซึ่งบางครั้งการตีความก็ไม่สามารถหาข้อสรุปได้ โดยเฉพาะการสร้างสรรค์ผลงานที่เกี่ยวกับประเด็นของชาติ ศาสนา และการเมือง ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวัง เพราะมีความอ่อนไหวต่อความรู้สึกของคน บางครั้งเจตนารมณ์ของผู้ทำงานศิลปะและผู้ตีความอาจจะมองคนละเรื่องกันได้ ดังนั้นแม้อาชีพศิลปินจะไม่มีการกำหนดจรรยาบรรณทางวิชาชีพไว้เป็นลายลักษณ์อักษร แต่สิ่งที่คนทำงานศิลปะจำเป็นต้องมีก็คือสำนึก และความรับผิดชอบต่อสังคม

ศ.ดร.วิรุณ กล่าวต่อไปว่า งานศิลปะต้องใช้หลักคิดแห่งการตีความ โดยจะสร้างความคลุมเครือ ให้คนตีความได้หลากหลาย ดังนั้นศิลปินต้องระวังให้มาก เพราะเมื่อมีการตีความได้หลากหลายก็ต้องมีทั้งแง่บวก แง่ลบ มีความคิดที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย สถาบันการศึกษาจึงต้องสอนหลักคิดเหล่านี้ให้นิสิต นักศึกษาที่เรียนศิลปะด้วย

“ผมไม่อยากให้ศิลปินเอาวิธีการคิดของตัวเองเป็นตัวตั้งมากเกินไป หากใช้ความคิดของตัวเองเป็นตัวตั้งมากและใช้ภาพเป็นสื่อในการวิพากษ์วิจารณ์สังคมย่อมมีโอกาสไปกระทบคนอื่น ๆ ได้เสมอ แม้ว่าการแสดงงานศิลปะที่มีประเด็นและแสดงภาพที่ออกมาอย่างชัดเจนจะเป็นแนวทางของการแสดงงานศิลปะเพื่อชีวิตที่หวังจะนำศิลปะไปสร้างสิ่งถูกต้องดีงาม สร้างจริยธรรม ศีลธรรม แต่ก็ต้องระวังสิ่งที่แสดงออกไป นั่นก็คือไปกระทบความรู้สึกและความศรัทธา” ศ.ดร.วิรุณ กล่าว.

คัดลอกจาก พระไทยดอทเน็ต

จากความเห็นของครูอาจารย์ศิลปะระดับอธิการฯ น่าที่พระภิกษุและมวลชนฝ่ายคัดค้านควรเบิกความต่อศาล ให้ ดร.วิรุณ เป็นพยานในคดีนี้เสียเลย เพราะอีกฟากก็เป็นศิลปะจากศิลปากร ยกระดับให้วิวาทะเรื่องนี้ เป็นดีเบทวิชาการด้านศิลปะ ดีกว่าจะปล่อยเป็นแค่การชนะคะคานทางกฎหมาย

ประสานมิตร ปะทะ ศิลปากร มันหยด…

เปิดใช้งานแล้ว สำหรับบูธเก็บตั๋วค่าเข้ามหาวิทยาลัย… มิใช่ซิ เป็นอาคารของแผนกพีอาร์ตะหาก น่าอิจฉาเสียจริง มีตึกทำงานเป็นของตัวเอง แต่ไม่เป็นส่วนตัว ก็กรุกระจกใส่พราวรอบด้าน น่าสนใจว่าในประสานมิตรชมชอบการกรุกระจกเป็นชีวิตจิตใจ (ไว้วันหลังจะมาขยายความเพิ่ม) 

ที่ต้องกลับมาเสนอประเด็นบูธนี้อีกครั้ง เพราะสืบเนื่องจากครั้งก่อนได้ยกเรื่องการปลูกสร้างอาคารใต้สายไฟสามเส้น ไม่ว่ามันจะแรงสูงหรือแรงต่ำก็ตามที แต่มาวันนี้ เหลือบสายตาขึ้นมองสายไฟบนหลังคาทรงโค้งสไตล์สถานีรถไฟใต้ดินหรือยัง… สังเกตเห็นอะไรบ้างไหน… ไม่ต้องเป็นเซียนเกมส์จับผิดภาพตามตู้เกมส์หยอดเหรียญก็น่าจะสะดุดตา ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลองพิจารณาให้รอบด้านอีกหน กรุณาเทียบเคียงกับโพสต์ก่อนหน้าก็จะชัดขึ้น

แม่นแล้ว… สายไฟฟ้าสามเส้นที่เคยถูกสีเหลืองห่อหุ้ม เฉพาะตรงส่วนที่พาดผ่านหลังคา ฉนวนเหลืองที่ว่าหายไปเสียแล้ว โดยไม่ทราบสามารถใด ๆ  แต่เผอิญว่าอยากรู้โว้ย… เมื่อไม่สามารถหาคำอธิบายอย่างเป็นทางการได้ คงต้องหาคำอธิบายโดยอาศัยตรรกะ หรือจินตนาการว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ พอสรุปได้สามสมมติฐาน

สมมติฐานหนึ่ง)

ไม่มีความจำเป็นต้องไปจัดการกับมัน ไม่ว่าจะหุ้มหรือไม่หุ้มก็ไม่มีผลใด ๆ ทั้งสิ้น  ซึ่งแยกเป็นสองกรณี หนึ่ง สายไฟธรรมดามีอันตรายแค่ไฟบ้าน แค่ถูกดูดพอให้สะดุ้ง หรือ สอง) สายไฟฟ้าแรงสูงโคตรต่อให้ใส่ปลอกอีกสักสองสามชั้น ก็ยังติดโรค… เฮ้ย… ไม่ใช่ดิ… ต่อให้หุ้มหนาสักแค่ไหนก็เอาไม่อยู่ ไหม้เกรียมแหงมแหงม

สมมติฐานนี้แปรตามเงื่อนไขเวลา หากเกิดก่อนการตัดสินใจว่าจะเอาไอ้สีเหลืองไปห่อหรือไม่ ย่อมไม่เกิดคำสั่งให้กระทำเด็ดขาด จะไปเปลืองงานเปลืองเงินทำไม เมื่อผลลัพธ์ไม่ต่างกัน แต่จากข้อมูลเชิงประจักษ์ยืนยันว่า เกิดการนำฉนวนสีเหลืองไปห่อไว้เรียบร้อยแล้ว จึงนำมาสู่เงื่อนไขใหม่ว่า สมมติฐานนี้ต้องเกิดหลังห่อ เมื่อตระหนักว่าไอ้ที่กระทำไปนั้นไม่มีผลใด ไม่ได้ช่วยบรรเทา แต่ก็ไม่น่าจะซ้ำเติมให้เลวร้ายกว่าเดิม ก็จะเสียงานเสียเงินทำไมอีกรอบฟะ ทำไปแล้วก็ช่างหัวมันเถิด จะเปลืองเงินซ้ำสองอีกทำไม… เดี่ยวมีคนจับได้ก็จะถูกหาว่าโง่อีก… (เค้าป่าวนะ อิอิ)

สมมติฐานสอง)

ถ้าปล่อยเอาไว้ยิ่งแย่ แทนที่จะช่วยป้องกันกลับซ้ำเติมให้เลวร้าย เป็นแค่สายไฟธรรมดาแต่พอเอาสีเหลืองไปหุ้มปั๊บ เกิดอัตรากำลังขยายทวีคูณ หากวันใดสายเกิดขาดหล่นฟาดบนหลังคาอัลลอย ช่วงนี้ยิ่งมีพายุฝนกระหน่ำซ้ำอีกด้วย อีกหวังได้ประกาศรับสมัครเจ้นหน้าที่ประชาสัมพันธ์ทั้งแผนกแน่นอน ต้องถอดออก

สมมติฐานนี้น่าเชื่อถือและมีความเป็นไปได้มากที่สุด แต่คงต้องถูกประมาณว่า ฉลาดช้าจัง เป็นพวก late intelligent  แถมอาจถูกเย้ยว่า มศว มีคณะวิชาชื่อว่า “วิศวกรรมศาสตร์” ไม่ใช่หรือ? หรือว่าวิชาพวกสายไฟหรือไฟฟ้าพวกเรื่องตกยุคล้าหลัง ไม่นวัตกรรมเสียแล้ว ถึงฉลาดแบบช้า ๆ

สมมติฐานสาม)

ไม่สนใจทั้งสิ้นว่าไอ้ที่หุ้มไปแล้วจะส่งผลดีหรือร้าย แต่จะต้องเอาออกโดยพลัน รวดเร็วเท่าที่จะทำได้ (ซึ่งก็ได้จัดการไปเรียบร้อยแล้ว) เพราะว่าการกระทำดังว่าผิด… อาจถึงขั้น “ผิดกฎหมาย” หรือเบาหน่อยก็อาจแค่ “ผิดเทศบัญญัติ”

แน่นอนว่าสมมติฐานนี้ย่อมส่อสะท้อนถึงตัวบริหารไม่ต่างจากสมมติฐานสอง แถมยังเป็นการส่อเสียดอันย้อนแย้งยิ่งว่า

ทีตัวเองมีอำนาจบังคับให้นักศึกษาต้องปฏิบัติตามระเบียบ ที่อ้างว่าเป็นกฎของสถาบัน ต้องยึดถือร่วมกันอย่างเคร่งครัด  แต่ในระดับมหาวิทยาลัยกลับปล่อยปละให้ทำเรื่องละเมิดกฎบ้านกบิลเมืองเสียเอง

…หวังว่าอย่าเป็นสมมติฐานสามเลย

บางคนที่ไม่สามารถให้เลือดได้ ก็ช่วยบริจาคเป็นเงินแทน น่าชื่นใจในน้ำใจของคนที่ไม่รู้จักกัน ไม่ใช่ธุระหน้าที่ รางวัลก็ไม่มี แถมต้องจ่ายต้องเสียของตัวเองอีก ทำให้สะท้อนใจถึงตัวตั้งตัวตีอย่าง มศว ประสานมิตร เอง กลับทำเรื่องที่ไม่เข้าท่าน่าละอาย

สองบรรทัดสุดท้ายจากโปสเตอร์รณรงค์เรื่องนี้ ใช้ฟ้อนท์ขนาดใหญ่สุด ใหญ่กว่าเนื้อหาทั้งหมด รวมทั้งชื่อและนามสกุลเธอด้วย แสดงว่าคนทำมุ่งเน้นสื่อสารเนื้อความสองบรรทัดนี้เป็นหลัก ส่วนอื่นเป็นเรื่องรอง

อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร… สารภาพว่าหะแรก นึกถึงข่าวหรือเรื่องเล่าฮิตของสาวสมัยนี้ ที่นิยม “จดแต้ม” สะสมคะแนนจากการล่าผู้ชาย …ไม่รู้ว่าโปสเตอร์ชิ้นนี้ “ผู้ใหญ่”​ หรือ “เด็ก” ผลิตขึ้น เพราะว่ามันสะท้อนสำนึกบางอย่าง “อีหรอบ” เดียวกันเลย

สอบถามจากคนรู้จัก ทราบว่ามหาวิทยาลัยกำหนดให้นักศึกษามีสมุดคอยเก็บ “แสตมป์ความดี” คล้ายกับโปรโมทชั่นร้านกาแฟ ที่ว่าเก็บครบกี่ดวงหรือกี่แต้มถึงจะได้ฟรีหนึ่งแก้ว แต่ในกรณีนี้ หากเก็บครบตามกำหนดก็จบการศึกษาได้รับปริญญาตรี (เรียนหนังสือเมืองไทยนี่เหนื่อยเนอะ เก็บครบ 144 หน่วยกิต ยังจบไม่ได้… ถ้าพวกเราเป็นนักศึกษาเวลานี้จะฟ้องศาลปกครองให้ดู)

ประเด็นคือว่า หากมหา’ลัยจะกำหนดให้กิจกรรมครั้งนี้เป็นแต้มเป็นเกรด หรือจะเป็นเกียรตินิยมก็ช่วงหัวท่านเถิด แต่ทำไมถึงต้องนำมา advertising ในแคมเปญ เน้นเป็น “จุดขาย” โชว์หรา ราวกับว่าถ้าไม่เขียนไม่บอก “ชาวประสานมิตร”​ จะหาใครมาช่วยเธอไม่ได้

สองบรรทัดนี้ ทำให้เกิดสมมติฐานว่าคนทำโปสเตอร์คาดการณ์ล่วงหน้าว่า ถ้าไม่เขียนก็คงมีเด็กมาบริจาคบ้าง แต่ก็เล็กน้อยไม่อลังการ “เรตติ้ง” ไม่พุ่งกระฉูด ทำยอดรวมไม่ถึงเป้า ถ้าเขียนไว้จะช่วยกระตุ้นยอดบริจาค สร้างให้ผู้บริหารอิ่มใจว่า เออ… เราสั่งสอนลูกศิษย์ให้เป็นคนดีมีน้ำใจ และทำให้มหาลัยมีชื่อเสียง

คนทำเชื่อว่านักศึกษาปริญญาตรีที่นี่ คงมีน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเบาบาง ต้องกระตุ้นเร้าหรือให้ยาโด๊ปสักหน่อย (เน้นว่าสืือสารกับปริญญาตรีเท่านั้น เพราะไม่เห็นเขียนว่าถ้ามาบริจาคแล้วจะได้สองขั้น)

ข้อความสองบรรทัดนี้ จึง “ตบหน้า” นักศึกษาปริญญาตรีประสานมิตรฉาดใหญ่

เพราะมันส่อแสดงความหมายแฝงเร้น (connotation) ว่า ต้องมีของรางวัลหรือสิ่งจูงใจมาล่อ เพื่อให้กระทำความดีหรือประกอบ “จริยธรรม” เสียสละเพื่อคนอื่น และสิ่งจูงใจในครั้งนี้ยิ่งใหญ่ถึงขั้นเรียนจบ ได้รับพระราชทานปริญญาบัตรทีเดียว ไม่มีเสียหละ… ที่จะมาเรียกร้องให้เสียอะไรฟรี ๆ เลือดเนื้อของเราเองแท้ ๆ แหม… ก็เค้ามาเรียนเพื่อ “อาศัยจบ” ไม่ได้มา “อาศัยเรียน” ซักหน่อย…

อาจจะโต้แย้งได้ว่า เป็นกุศโลบายของสถานศึกษาเพื่อฝึกฝนให้นักศึกษาทำความดี พัฒนาจริยธรรม แต่เพื่อให้พวกเด็กตื่นตัวก็ต้องมี reward ติดปลายนวมเล็กน้อย เพราะนักศึกษาปริญญาตรีนี้ยังเด็กนัก ไม่รู้ประสีประสาว่าอะรไดีหรือเลว จะชักจูงพวกเขาในสมัยนี้ ก็ต้องให้ได้ผลดีแลกเปลี่ยนทันใจ ไม่ต้องรอชาติหน้า พูดตามประสาเราได้ว่า แปลงสภาพให้การทำความดีกลายเป็น “วัตถุ” สร้างเป็นรูปธรรม ให้เป็นมูลค่าเพื่อตีค่างวดได้ ว่าควรจะให้ดาวสักกี่ดวง

ถ้้าเช่นนั้น รออีกสามเดือนรอร่างกายฟื้นสภาพ พวกเพื่อน ๆ ชาวคณะศิลปกรรมของเธอ ไปบริจาคที่ศิริราชเป็นลำพังส่วนตัว ไม่ได้อยู่ใต้กำกับของโปสเตอร์ชิ้นนี้ สามารถนำมาแปลงเพื่อประทับตรากิจกรรมได้ไหม? หรือว่าที่นี่ไม่นิยมกิจกรรมจริยธรรมซ้ำซาก ต้องรู้จักครีเอทกิจกรรมใหม่เสมอ?

ธรรมเนียมเก็บแต้มความดีจริยธรรมเพื่อเรียนจบ จึงเป็นเพียงพิธีกรรมเสริมย้ำอำนาจของครูบาอาจารย์ ที่จะกำหนดหรือกะเกณฑ์ว่าอะไรคือความดี นั่นคือสิ่งที่พวกเอ็งต้องกระทำ ถ้าไม่ทำก็ไม่จบ ปลูกฝังให้เด็กคุ้นชินกับระบอบ “อำนาจนิยม” ตั้งแต่ยังอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย เตรียมความพร้อมเข้าสู่ระบบสังคมเช่นว่าเสียแต่แรก

ไม่ทราบว่าเจ้าตัวรู้เรื่องนี้หรือไม่ ถ้ารู้… เธอก็คงภูมิใจที่ชีวิตของเธอ เป็นใบเบิกทางสู่ปริญญาของมิตรสหายร่วมสถาบัน

แต่ในทางตรงข้าม สถาบันกลับฉวยใช้ชีวิตของเธอ เป็นเครื่องมือเพื่อสำแดงและผดุงรักษาอำนาจของสถาบันการศึกษา

ขณะเดินทะลุใต้ถุนตึกไข่ตาว โชคดีที่ตาไวและกล้องพร้อม เก็บภาพข้างตู้เอทีเอ็มกรุงไทยไว้เป็นหลักฐาน ยืนยันว่าอย่างน้อยในประสานมิตร ยังมี “คุณ” คนหนึ่ง ที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร ส่งเสียงของคุณให้ประจักษ์ต่อสาธารณะ ว่าไม่เอาด้วยกับความเหลวใหลที่เกิดขึ้น

รายละเอียดของเพื่อนคนนี้จากวารสารประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัย:

จากโปสเตอร์หน้าห้องสมุด:

จากแผ่นปลิวที่ไหนสักแห่ง:

รายละเอียดจากเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย เกี่ยวกับตัวเธอและอาการ:

นางสาวฐิติพร ธนะสุนทรกูร
นิสิตชั้นปีที่ 4 คณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกออกแบบแฟชั่น

ขณะนี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลศิริราช เนื่องจากป่วยเป็นโรคโลหิตจางธาลัสซีเมียตั้งแต่แรกเกิด และต่อมาได้ตรวจพบอีกโรคหนึ่ง คือ pyruvate kinase deficency (ตัวย่อยเม็ดเลือดผิดปกติ) ซึ่งในโรคที่ 2 นี้ ขณะที่ตรวจพบเพิ่งเป็นรายที่ 3 ของประเทศไทย และยังไม่มีทางรักษา จึงได้รักษาแบบโรคธาลัสซีเมียไปก่อน โดยการรักษาจะต้องได้รับเลือดเดือนละ 2-3 ครั้ง ครั้งละ 2-3 ถุง ค่าเลือดถุงละประมาณ 1,200 บาท รวมกับค่าเตีย ค่าเจาะเลือด ค่าบริการทางการแพทย์ ทั้งหมดประมาณ 4,000 บาท นอกจากนี้ยังมียาขับธาติเหล็กที่ต้องฉีดทุกวัน วันละ 3-4 ขวด ค่ายาขวดละ 200 บาท ซึ่งต้องเสียค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด เพราะเบิกไม่ได้ จึงได้จ่ายเงินรักษากับทางศิริรราชมาโดยตลอด และให้ทาง รพ.ศิริราชเข้าไปรับเลือดที่ที่ทำงานของมารดา เพื่อลดค่าใช้จ่ายในส่วนของค่าเลือด จนเมื่อ 2 ปีที่แล้ว มารดาลาออกจากงานเนื่องจากสุขภาพไม่ดี จึงไม่มีที่ให้ทางโรงพยาบาลไปรับเลือดอีก จนเมื่อไม่นานมานี้ เพิ่งจะได้สิทธิ 30 บาท จากโรงพยาบาลกลัวยน้ำไท ซึ่งทางรพ.ศิริราชได้ทำเรื่องมาขอให้ทางรพ.กล้วยน้ำไทส่งตัวไปให้ จึงได้รับการรักษาโดยใช้สิทธิ 30 บาท ได้

และในวันที่ 1 ตุลาคมนี้ (เวลา 08.00 – 16.00 น.) ทาง รพ.ศิริราช จะนำรถมาขอรับบริจาคเพื่อช่วยเหลือนางสาวฐิติพร ที่บริเวณ โถงชั้น 1 คณะศิลปกรรมศาสตร์ โดยรับบริจาคเลือดได้ทุกกรุ๊ป เพราะสามารถนำไปแลกเป็นกรุ๊ปโอ (กรุ๊ปเลือดของน้อง)กับสภากาชาดได้

ไม่ว่าคุณจะรู้จักเธอในฐานะ “เพื่อน” หรือไม่ก็ตาม แต่เธอก็เป็น “เพื่อนมนุษย์” ของเราทุกคน

tags: บริจาคโลหิต | เพื่อนมนุษย์