ภาพชินตาของมวลชนประสามิตรผู้พึ่งพาขนส่งมวลชน ทั้งลอยฟ้าและใต้ดิน ณ จุดบรรจบสถานีสุขุมวิท-อโศก ปากทางซอยคาวบอย ลิฟต์ตัวนี้ไม่เคยเห็นเปิดใช้บริการแม้แต่ครั้งเดียว ไม่รู้ว่าเสีย ยังไม่ได้ซ่อม หรือแค่เอาประตูมาแปะหลอกชาวบ้าน แต่เจ้าหมาตัวนี้จับจองพื้นที่เป็นเรือนนอนแสนสบาย
tags: รถไฟฟ้า | รถใต้ดิน | หมาข้างถนน
ภาพทั้งหมดเพิ่งบันทึกช่วงซัมเมอร์ที่ผ่านมา (ราวเมษายน) ต้นไม้รอบสนามฟุตบอลงามตาอย่าบอกใครเชียว เมื่อนั้นยังไม่ทราบถึงเมกะโปรเจ็กต์ โชคดีจริงที่วันนั้นพกกล้องติดกระเป๋าไปด้วย เลยกลายเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ไปเสียแล้ว
นี่หละเสน่ห์หน้าร้อน ทั้งต้นชมพูพันทิพย์และต้นคูณแข่งกันบาน โชว์สีสด ลมพัดกราวพาดอกพรูปูเป็นพรม แซมใบหญ้าขอบสนามฟุตบอล ใครได้เห็นจังหวะดอกชมพูพันทิพย์ร่วงเป็นสายงดงาม ประหนึ่งม่านน้ำตก เห็นสาวกลุ่มหนึ่งไปยืนใต้ต้น อาศัยม่านดอกชมพูเป็นฉากถ่ายรูป ถ่ายแล้วถ่ายอีก เจ้าดอกไม้ก็ยังไหลไม่รู้จักหยุด เหมือนไม่กลัวว่าจะหมดต้น
ใครไม่เคยเห็น… กำลังอิจฉาคนเคยเห็นอยู่ใช่ไหม… 
อำลาต้นไม้รอบสนามฟุตบอลประสานมิตร ด้วยภาพมุมกว้างฝีมือคุณ Siripen เจ้าของบลอก บนโลกใบหนึ่ง มันก็ยังมีโลกอีกใบ ยังมีภาพประทับใจในอัลบัมของเธออีกหลายภาพ เชิญชมได้ ขอบอกว่าฝีมือไม่เบาเลยทีเดียว เข้าใจเฟ้นหามุมมองมาถ่ายทอด เอาดีทางงานภาพแลนด์สเคปได้สบาย
แต่ความประทับใจหาใช่แค่นั้น คำอำลาอาลัยของเธอสะท้อนอารมณ์รู้สึก จับใจไม่แพ้ภาพ ขออนุญาตคัดมาประกาศ ณ ที่นี้:
ถ่ายไว้เมื่อปี ‘49 มุมสวยๆ ที่เคยเอาไว้พักผ่อนหย่อนใจ แต่ตอนนี้ต้นไม้สวยๆ บรรยากาศดีๆ ไม่มีอีกแล้ว เพราะมันโดนตัดเคลื่อนย้ายไปที่อื่นแล้ว น่าเสียดายจัง มีต้นไม้เยอะๆ มันก็ดีอยู่เเล้วนะ แต่เพื่อความเจริญทางวัตถุและสิ่งอำนวยความสะดวก จึงต้องเสียต้นไม้ใจดีที่เราเคยอาศัยร่มเงาของเค้าไป จริงๆ แล้วพื้นที่ใกล้สนามบอลเป็นที่พักผ่อนไม่เฉพาะคนใน มศว เท่านั้น ยังมีประชาชนที่อาศัยอยู่ในละเเวกนี้เข้ามานั่งเล่นเป็นครอบครัว มีน้องหมาน่ารักๆ มาออกกำลังกาย ผู้คนมากมายที่รักสุขภาพวิ่งออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ โดยไม่ต้องเสียเงินให้พวกกิจการฟิตเน็ต (เราเลยต้องไปเสียตังค์เข้าฟิตเนสเลย…แป๋ววว..) คิดถึงบรรยากาศดีๆ เดิมๆ จังเห็นเเล้วเราก็พลอยอดหดหู่ใจไม่ได้…. ต้นไม้กูอยู่ไซ !!!….(ไม่ใช่ช้างกูอยู่ไหนน๊ะ..555)
บางตอนที่ Siripen บันทึก ทำให้ฉุกย้อนไปกว่า 15 ปี นับแต่เรายังละอ่อนปีหนึ่ง เห็นคุณน้าหญิงอินเดียสี่ซ้าห้าคน ไม่ต้องสวมชุดวอร์มเสื้อกีฬาหรู พวกเธอสวมห่มชุดประจำชาติสาหรี่ (ใช่ป่าวว่ะ) สวมรองเท้าผ้าใบทะมัดทแมง เดินออกกำลังรอบสนามฟุตบอล เหยียบย่ำพื้นดินแผ่นหญ้าวันละเป็นสิบเป็นร้อยรอบ สิบกว่าปีผ่านไป หน้าตาพวกเธอยังพิมพ์เดิมไม่เปลี่ยน ไม่รู้สึกว่าแก่วัยขึ้นแต่อย่างใด มาวันนี้ กลับต้องเดินย่ำบนพื้นปูน
ใช่แล้ว “ความเจริญทางวัตถุและสิ่งอำนวยความสะดวก”
ไม่มีอีกแล้ว… ไม่มี… 
ค้นเจอโดยบังเอิญ… ทำให้เห็นสายตาของคนนอกที่มอง มศว.ประสานมิตร ว่างดงามแค่ไหน
เขาตั้งชื่อสุดแสนจะบาดใจในยามนี้ว่า “วิวสวย ๆ ที่ มศว. ประสานมิตร” เชิญคลิ๊กลิงก์ตามไปดูได้
http://www.mdcu47.net/question.asp?gid=382
เข้าใจว่าภาพชุดนี้ถูกบันทึกตอนหน้าร้อนพอดี ต้นชมพูพันทิพย์ถึงได้แตกช่อสะพรั่ง
หน้าร้อนแม้จะร้อน แต่ลมร้อนก็ช่วยพัดกิ่งก้านให้ไกวไสว ดอกไม้สีสันจัดจ้านโยกส่ายยั่วตามนุษย์
จากนั้นก็ร่วงพรูปูเป็นพรมดอกไม้บนพื้นดิน รวมทั้งพื้นสนามหญ้าแห่งประสานมิตรด้วย
แต่ต่อไปนี้ ไม่มีอีกแล้ว ไม่มี…
อัพเดทสถานการณ์โค่นต้นไม้รอบสนามฟุตบอล ประสานมิตร อย่างต่อเนื่อง ครั้งนี้ไม่ขอกล่าวมากมาย ขอเน้นภาพถ่ายจากมุมสูงและกว้าง บอกลามิตรเก่าแก่ที่ยืนคู่แผ่นดินแห่งนี้
“ฉันมีเวลาที่ยังเหลือสักเท่าไหร่
บอกได้ไหม ให้ฉันเตรียมใจ
ฉันมีใจเธอ ที่ยังเหลือสักเท่าไหร่
จะเตรียมหัวใจ เมื่อไม่มีเธอ
ฉันมีใจเธอ ที่ยังเหลือสักเท่าไหร่
จะเตรียมหัวใจ เมื่อไม่มีเธอ”
ถ้าต้นไม้ร้องเพลงได้คงร้องเพลงนี้ ว่าแต่จะเรียกว่า ร้องเพลง… หรือร้องไห้…
เป็นทัศนียภาพที่โปร่งและเบาสบายสายตา ต้นไม้เติบโตโดยอิสระ “ฟรีฟอร์ม” แตกแขนงไร้มาตร ขณะที่ตึกแวดล้อมสร้างโดยอิง “เรขาคณิต” เป็นเหลี่ยมคมประชิดมุมต่อฉาก การจำกัดสิ่งที่ไร้ระเบียบ ไร้การควบคุม ย่อมนำมาซึ่งระเบียบ มิต่างจากการจับนักศึกษาใส่เครื่องแบบ ถ้าไม่ย่อมก็จะ “ไม่ให้บริการ”
ความเป็นระเบียบเรียบร้อยอาจเป็นอุดมการณ์ของ “สถานบริการทางการศึกษา” กระมัง
